Category Archives: ειδήσεις

Η Χρυσή Αθηνά στον «Αγιο Τόνι» από την Εσθονία

AGIOS.TONY
«Ο Πειρασμός του Αγίου Τόνι» του Βέικο Ούνπου

Την Κυριακή το βράδυ απονεμήθηκαν τα βραβεία για το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας»: Η Χρυσή Αθηνά πήγε στην ταινία «Ο Πειρασμός του Αγίου Τόνι» του Βέικο Ούνπου από την Εσθονία, στην οποία παρακολουθούμε την ιστορία του Τόνι, ενός μεσήλικα που ζει μια μουντή, συνηθισμένη ζωή. Κατά τη διάρκεια της ενστικτώδους αναζήτησής του περιπλανιέται σε κηδείες και μπαρ, έρχεται σε επαφή με αστυνομικούς και μαφιόζους και γεύεται όλα τα συστατικά της εσθονικής μεταβιομηχανικής κοινωνίας.

Το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα «Μουσική & Φιλμ» απέσπασε η ταινία «Benda Bilili» των Γάλλων Ρενό Μπαρέ και Φλοράν ντα λα Τουλαγιέ. Το φιλμ αφηγείται την εκπληκτική ιστορία μιας ομάδας άστεγων παραπληγικών από την Κινσάσα του Κονγκό, που κατάφεραν μέσω της αγάπης τους για την κογκολέζικη ρούμπα, το rythm ‘n’ blues και τη ρέγκε να κατακτήσουν το κοινό σε όλο τον πλανήτη.

Το Βραβείο Κοινού κέρδισε η ταινία «Sebbe» του Ιρανού Μπαμπάκ Νατζαφί, που περιγράφει τις δυσκολίες της ενηλικίωσης που βιώνει ο 15χρονος Σέμπε, αλλά και την παθολογική αγάπη που τρέφει για τη μητέρα του, μια ταινία στο ύφος των αδερφών Νταρντέν, βραβευμένη ήδη στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Στους Βρετανούς σεναριογράφους Τζέσε Αρμστρονγκ, Σαμ Μπέιν, Σάιμον Μπλάκγουελ και Κρίστοφερ Μόρις απονεμήθηκε το βραβείο σεναρίου για τους «Τέσσερις λέοντες» του τελευταίου, μια αιχμηρή κοινωνική σάτιρα με πυρά κατά του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της υποκρισίας της βρετανικής πολιτικής ηγεσίας.

Το Βραβείο Σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών κέρδισε ο 24χρονος Βέλγος σκηνοθέτης Γκουστ βαν ντερ Μπέργκε για τον «Μικρό Ιησού της Φλάνδρας», μια αλληγορική ταινία με ήρωες τρεις πάσχοντες από σύνδρομο Down, που τραγουδώντας ύμνους την παραμονή των Χριστουγέννων όχι μόνο βγάζουν πολλά χρήματα, αλλά και γίνονται μάρτυρες της γέννησης του Χριστού.

Το βραβείο φωτογραφίας του διαγωνισμού «Κλείστε στο φακό σας ένα φεστιβάλ» κέρδισε ο Δημήτρης Δαλδάκης.

Σχολιάστε

Filed under festivals, ειδήσεις

«Casus belli» και στη Δράμα

casusbelli

Η επιλογή της βενετσιάνικης Μόστρας, η ταινία του Γιώργου Ζώη «Casus belli», ένα σχόλιο για την κοινωνία της κατανάλωσης, την κοινωνία της κρίσης, απέσπασε το πρώτο βραβείο (συνοδεύεται από 4.500 ευρώ) στο 33ο Φεστιβάλ της Δράμας που ολοκληρώθηκε το Σάββατο το βράδυ. Το δεύτερο βραβείο μυθοπλασίας (2.000 ευρώ) πήγε στην ταινία του Χάρη Βαφειάδη «13 1/2», που βασίζεται σε ένα διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου για ένα αγοροκόριτσο στην επαρχία. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο βραβευθέντες ζήτησαν καλύτερη και μεγαλύτερη αίθουσα από το περιορισμένης χωρητικότητας «Ολύμπια» και καλύτερες συνθήκες ήχου στην αίθουσα προβολής, ενώ ο Γιώργος Ζώης ζήτησε (πολύ σωστά) να σταματήσει επιτέλους ο διαχωρισμός digi και φιλμ.

Η κριτική επιτροπή του 33ου φεστιβάλ, με πρόεδρο τον σκηνοθέτη Τώνη Λυκουρέση, επισήμανε «το υψηλό επίπεδο των νέων κινηματογραφιστών τόσο στην αισθητική όσο και στην αφηγηματική τεχνική, παρά την έλλειψη κινηματογραφικής παιδείας».

Τα υπόλοιπα βραβεία:

Στο τμήμα «Ελληνες του Κόσμου»: «Peter’s room» του Νικόλα Κολοβού (3.000 ευρώ).

«Τώνια Μαρκετάκη» για την καλύτερη ταινία κοινωνικού προβληματισμού: «Reverse» του Τζώρτζη Γρηγοράκη (4.000 ευρώ από το ΕΚΚ).

Τρία ισότιμα ειδικά βραβεία: «Το Χωριό» του Στέλιου Πολυχρονάκη, «Oedipus» του Ιωακείμ Μυλωνά και «Τι ώρα θα γυρίσεις;» της Μαριτίνας Πάσσαρη (από 3.000 ευρώ).

Φωτογραφίας: Στον Κλάουντιο Μπολιβάρ για το «Reverse» του Τζώρτζη Γρηγοράκη.

Γυναικείας Ερμηνείας: Αλεξάνδρα Χασάνι για το «13 ½» του Χάρη Βαφειάδη.

Ανδρικής Ερμηνείας: Ερρίκος Λίτσης για το «Ο Μάριος και το κοράκι» του Γιάννη Μπουγιούκα.

Μουσικής Επένδυσης: Γιάννης Ψαρουδάκης για «Το Χωριό» του Στέλιου Πολυχρονάκη.

Ηχητικής Μπάντας: Κώστας Βαρυμποπιώτης, Αρης Λουζιώτης και Carmine Picarello για το «Double Fault» της Ελίνας Φέσσα.

Στο τμήμα digi2010, όπου φιλοξενούνται ψηφιακές ταινίες, το πρώτο βραβείο απονεμήθηκε στο φιλμ «Στην εξορία» της Καλλιόπης Λεγάκη και το δεύτερο στον «Πλανευτή του Γράμμου» του Βαγγέλη Ευθυμίου.

Στο διεθνές τμήμα του Φεστιβάλ τα βραβεία απένειμε η κριτική επιτροπή με πρόεδρο τον διευθυντή φωτογραφίας Γιώργο Αρβανίτη, που επισήμανε «την απουσία κοινωνικοπολιτικής κριτικής» από τις ταινίες που είχαν επιλεγεί για τη διοργάνωση. Το Grand Prix πήγε στο «Yellow moon» του Zvonimir Juric από την Κροατία (3.000 ευρώ).

Σχολιάστε

Filed under festivals, ειδήσεις

Τριήμερο προβολών ντοκιμαντέρ για το ρόλο του ΔΝΤ

afisaXREOSDNTfilip

Μια εξαιρετική πρωτοβουλία από τον συνεταιρισμό για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο «ο Σπόρος» και το περιοδικό για τις Αμερικές των κινημάτων «Αλάνα»: Διοργανώνουν ένα τριήμερο προβολών (9, 10 και 11 Ιουνίου στο σινέ «Φιλίπ», Θάσου 11, πλατεία Αμερικής), όπου θα παρουσιαστούν, με ελεύθερη είσοδο, έξι ντοκιμαντέρ που αποκαλύπτουν τους μηχανισμούς της «ελεύθερης αγοράς» και τον καταστροφικό ρόλο που έπαιξαν παγκόσμιοι οικονομικοί οργανισμοί όπως το ΔΝΤ σε διαφορετικές γωνιές του πλανήτη από
το 1970 μέχρι σήμερα. Το ΔΝΤ είναι ήδη εδώ, και είναι υποχρέωση όλων μας να ενημερωθούμε για το τι συνέβη σε άλλες χώρες, πώς αντιστάθηκαν οι κοινωνίες, ώστε να προχωρήσουν και εδώ συλλογικές μορφές αντίστασης.

Αναλυτικά το πρόγραμμα των προβολών:

Τετάρτη 9/6/2010

8 μ.μ. «Το δόγμα του σοκ»
(The Shock Doctrine), Michael Winterbottom, Mat Whitecross, 79′, 2009
Βασισμένο στο βιβλίο της Naomi Klein, το ντοκιμαντέρ υποστηρίζει τη θέση ότι οι πολιτικές της ελεύθερης αγοράς κυριάρχησαν στον κόσμο μέσω της εκμετάλλευσης των λαών και των χωρών: Φυσικές καταστροφές, οικονομικές κρίσεις και πόλεμοι χρησιμοποιούνται για να προωθήσουν ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Το ντοκιμαντέρ υποστηρίζει ότι το αποτέλεσμα είναι συνήθως καταστροφικό για τον απλό κόσμο και ιδιαίτερα επικερδές για τις μεγάλες πολυεθνικές.

9.30 μ.μ. «Μνήμες λεηλασίας»
(Memorias del Saqueo), Fernardo Solanas, 120′, Αργεντινή, 2004
Μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1983, διαδοχικές δημοκρατικές κυβερνήσεις ξεκίνησαν μια σειρά μεταρρυθμίσεων με στόχο να μετατρέψουν την Αργεντινή στην πιο φιλελεύθερη και ευημερούσα οικονομία του κόσμου. Είκοσι χρόνια μετά, οι Αργεντινοί έχουν χάσει κυριολεκτικά τα πάντα. Η ταινία φωτίζει πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές πτυχές της πορείας της Αργεντινής προς στην καταστροφή.

Πέμπτη 10/6/2010

8 μ.μ. «Ζωή και χρέος»
(Life and Debt), Stephanie Black, 80′, Τζαμάικα, 2001
H ταινία αναφέρεται στις παρεμβάσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Τζαμάικα και διερευνά τις καταστροφικές επιπτώσεις που είχαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους στην καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων, τόσο στην τοπική βιομηχανία όσο και στην αγροτική παραγωγή.

9.30 «Μπαμάκο»
(Bamako), Abderrahmane Sissako, 115′, Μάλι, 2006
Στην πόλη Μπαμάκο, πρωτεύουσα του Μαλί, οι συμμετέχοντες στο λαϊκό δικαστήριο, που στήνεται σε μια γειτονιά της πόλης, συζητούν για το πώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα καθώς και η διαφθορά των πολιτικών έχουν οδηγήσει την αφρικανική ήπειρο σε εξαθλίωση και ανέχεια. Η ταινία απέσπασε το βραβείο του Συμβουλίου της Ευρώπης (FACE) στο Φεστιβάλ της Κωνσταντινούπολης το 2007.

Παρασκευή 11/6/2010

8 μ.μ. «Η κατάληψη»
(The Take), Avi Lewis, Naomi Klein, 87′, Αργεντινή, 2004
Μέσα από την ιστορία 30 απολυμένων εργατών του εργοστασίου Forja, στα προάστια του Μπουένος Άιρες, οι οποίοι κατάφεραν να το λειτουργήσουν παρά την εγκατάλειψη και το πλιάτσικο από τους ιδιοκτήτες του, συν τις ανάλογες προσπάθειες των εργαζομένων του εργοστασίου Zanon, μας παρουσιάζονται οι δυνατότητες των εργατών να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους τα εργοστάσια μέσα σε συνθήκες κρίσης.

9.30 μ.μ. «Η αξιοπρέπεια των χωρίς όνομα»
(La Dignidad de los Nadies), Fernardo Solanas, 120′, Αργεντινή, 2005
Προσωπικές ιστορίες περιθωριοποιημένων Αργεντίνων που αποκαλύπτουν καθημερινές νίκες και κατακτήσεις απέναντι στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση που προκάλεσε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που επιβλήθηκε στη χώρα. Ηρωες ανώνυμοι με προτάσεις συλλογικές, που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.

Σχολιάστε

Filed under ειδήσεις

«Ομίχλη» και εξέγερση στον ισπανικό κινηματογράφο

spanish movie

Η αναταραχή στον κινηματογραφικό χώρο τον τελευταίο χρόνο δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Στην Ισπανία τους τελευταίους μήνες έχει ξεσπάσει μια σφοδρή σύγκρουση που απειλεί να παραλύσει για μήνες την κινηματογραφική παραγωγή στο σύνολό της: Αφορμή ήταν η δημοσίευση τον Οκτώβριο στην ισπανική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως υπουργικής απόφασης για την αναμόρφωση του εκεί Κέντρου Κινηματογράφου (Instituto de la Cinematografía y de las Artes Audiovisuales -ICAA). Πρόκειται ουσιαστικά για ένα σχέδιο ριζικών αλλαγών στη χρηματοδότηση του ισπανικού κινηματογράφου, εμπνευστής του οποίου είναι ο νέος διευθυντής του ICAA Ιγκνάσι Γκουαρντάνς, που ανέλαβε τον περασμένο Απρίλιο. Το σχέδιο, όπως αποτυπώθηκε στην υπουργική απόφαση, προβλέπει τη χρηματοδότηση λιγότερων ταινιών, ως «ενίσχυση» με βάση τα εισιτήρια που θα έχουν ήδη κόψει, δηλαδή όσων έχουν «τη δυνατότητα να φτάσουν σε ένα ευρύτερο κοινό». Όπως αναφέρεται, το 2008 η ισπανική παραγωγή έφτασε τις 173 ταινίες αλλά μόνο οκτώ από αυτές είχαν εισπράξεις πάνω από δύο εκατομμύρια ευρώ. Οι ανησυχίες των σκηνοθετών ότι το νέο μοντέλο σηματοδοτεί στροφή της κρατικής χρηματοδότησης στην κατεύθυνση του εμπορικού κινηματογράφου οδήγησαν στο σχηματισμό μιας ομάδας (ανάμεσά τους οι Φερνάντο Τρουέμπα, Χαβιέ Ρεμπόγιο, Βεντούρα Πονς) που προσέφυγε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητώντας την ανάκληση της επίμαχης υπουργικής απόφασης, με το σκεπτικό ότι απειλεί «τον πλουραλισμό στην κινηματογραφική έκφραση αλλά και γενικότερα την πολιτιστική εξαίρεση». Η Κομισιόν δεν αδιαφόρησε στην έκκληση των Ισπανών σκηνοθετών και ζήτησε από την κυβέρνηση του σοσιαλιστή Θαπατέρο να αναστείλει την εφαρμογή της υπουργικής απόφασης έως ότου το ζήτημα μελετηθεί διεξοδικά στις Βρυξέλλες. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η συγκεκριμένη υπουργική απόφαση ρυθμίζει συνολικά τη χρηματοδότηση του ισπανικού κινηματογράφου, και το πάγωμά της οδήγησε στην αναστολή κάθε εκταμίευσης για χρηματοδότηση και παραγωγή ταινιών, χωρίς κανείς να γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει αυτό. Κατά τη διάρκεια του 2008 το ΙCAA διέθεσε σχεδόν 67,8 εκατ. ευρώ (6,6 εκατ. περισσότερα από το 2007) στη χρηματοδότηση ταινιών, με μέγιστο ποσό χρηματοδότησης ανά ταινία το 1 εκατομμύριο ευρώ. Τα τελευταία χρόνια οι ισπανικές ταινίες βλέπουν σταδιακά το μερίδιό τους στην αγορά να μειώνεται (13,3% το 2008 έναντι 13,5% το 2007) παράλληλα με τη μείωση των εισιτηρίων (14,3 εκατ. από 15,7 εκατ. αντίστοιχα για τις δύο χρονιές). Ο κύριος παράγοντας φαίνεται να είναι η κυριαρχία των αμερικανικών ταινιών, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 70% της αγοράς, σε συνδυασμό με την αύξηση της πειρατείας και την κυκλοφορία των ταινιών στο Ιντερνετ.
Κώστας Τερζής

Σχολιάστε

Filed under ειδήσεις

Οι Τούρκοι εισβάλλουν στη Θεσσαλονίκη!

SUT «Γάλα», του Σεμίχ Καπλάνογλου

Αν κάποτε στην Ελλάδα ο τουρκικός κινηματογράφος ταυτιζόταν με τα λαϊκά δράματα της Χούλια Κότσγιγιτ ή λίγο αργότερα με το κοινωνικό σινεμά του Γιλμάζ Γκιουνέϊ, τις τελευταίες δεκαετίες ανακαλύψαμε, έστω “κατ` εξαίρεση”, το πρόσωπο του σύγχρονου τουρκικού κινηματογράφου, μέσα από τις ταινίες του Μπιλγκέ Τζεϊλαν, του Ντερβίς Ζαϊμ, της Γεσίμ Ουστάογλου. Το τουρκικό σινεμά, που στα 1972 είχε φτάσει στο ρεκόρ της παραγωγής 299 ταινιών, όχι μόνο αναγεννήθηκε τα τελευταία χρόνια έπειτα από μια περίοδο μαρασμού, αλλά έχει κατακτήσει και εντυπωσιακό μερίδιο αγοράς εντός της Τουρκίας, που για κάποιες χρονιές ξεπερνά το 50%.

Το αφιέρωμα στον σύγχρονο τουρκικό κινηματογράφο που διοργανώνει το φετινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (14 έως 23 Νοεμβρίου) στο πλαίσιο του τμήματος “Ματιές στα Βαλκάνια”, υπό την ευθύνη του Δημήτρη Κερκινού, μάς προσφέρει την εξαιρετική ευκαιρία να δούμε ταινίες του άγνωστου “γείτονα”, του ιστορικού “Αλλου” της ελληνικής κοινωνίας – είναι βέβαιο πως οι περισσότερες από αυτές δεν θα φτάσουν ποτέ στις ελληνικές αίθουσες.

Ωστόσο, ο σύγχρονος τουρκικός κινηματογράφος έχει προβληθεί συστηματικά τα τελευταία χρόνια από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Ο Ντερβίς Ζαϊμ κέρδισε Αργυρό Αλέξανδρο το 1997 με την ταινία του “Τούμπες μέσα σε φέρετρο” , ενώ ο Τζεϊλάν τιμήθηκε με Χρυσό Αλέξανδρο το 2006 για το σύνολο του έργου του.

Επίσης το τμήμα ‘Ματιές στα Βαλκάνια’ έχει πραγματοποιήσει σημαντικά αφιερώματα σε τούρκους κινηματογραφιστές, όπως στον Ομέρ Καβούρ το 1997, στο νέο τούρκικο κινηματογράφο το 1990, στον Κουτλούγκ Αταμάν το 2005 και στον Μπιλγκέ Τζεϊλάν το 2006.

Το φετινό αφιέρωμα του Φεστιβάλ στον σύγχρονο τουρκικό κινηματογράφο περιλαμβάνει συνολικά οκτώ νέες ταινίες που προέρχονται από δυο διαφορετικές γενεές σκηνοθετών: εκείνης των μέσων της δεκαετίας του `90, η οποία ανανέωσε και καθιέρωσε διεθνώς τον τούρκικο κινηματογράφο, αλλά και μιας νεότερης γενιάς δημιουργών που δίνουν τα τελευταία χρόνια σημαντικά δείγματα κινηματογραφικής γραφής. Θεματικός πλουραλισμός, πειραματισμός με την κινηματογραφική αφήγηση, τη φόρμα και την τεχνική, χαρακτηρίζουν τις ταινίες του αφιερώματος:

Ο γνωστότερος παγκοσμίως δημιουργός του τουρκικού κινηματογράφου, ο Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν, θα είναι στη Θεσσαλονίκη με το ψυχολογικό δράμα “Τρεις πίθηκοι” που του απέφερε το βραβείο σκηνοθεσίας στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών. Με ελλειπτική αφήγηση και στοιχεία νουάρ, ο Τζεϊλάν διερευνά την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής, σε μια ταινία εκπληκτικής εικαστικής δύναμης.

Στην “Τελεία”, ο Ντερβίς Ζαΐμ κινείται γύρω απ’ τον άξονα έγκλημα και τιμωρία, ενσωματώνοντας οργανικά στην πλοκή του την καλλιγραφία, παραδοσιακή τέχνη του ισλαμικού πολιτισμού. Για την ταινία, που είναι γυρισμένη σε μονοπλάνο, ο Ζαΐμ απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο τελευταίο Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης.

Στο “Κουτί της Πανδώρας” (βραβεία καλύτερης ταινίας και καλύτερης ηθοποιού για την Tsilla Chelton στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, συμμετοχή στο 2ο φόρουμ συμπαραγωγών CROSSROADS του ΦΚΘ 2006) η Γεσίμ Ουστάογλου ακολουθεί τους ήρωές της σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας, από την τουρκική επαρχία στο αστικό τοπίο, από την αποξένωση στην οδυνηρή αλήθεια. Η Ουστάογλου σχολιάζει το αδυσώπητο πρόσωπο του καπιταλιστικού συστήματος και τον τρόπο με τον οποίο εισβάλλει στο σύγχρονο οικογενειακό μοντέλο.

Ο εκμοντερνισμός της χώρας και οι κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες απασχολούν και τον Σεμίχ Καπλάνογλου στο “Γάλα”, δεύτερη ταινία μιας τριλογίας που ξεκινά αντίστροφα, από την ενήλικη ζωή ενός ποιητή για να καταλήξει στην παιδική του ηλικία. Μέσα από τον μετασχηματισμό της σχέσης του κεντρικού του ήρωα Γιουσούφ με την μητέρα του, ο Καπλάνογλου προσεγγίζει με τρόπο λυρικό και χρήση συμβολικών στοιχείων τις αλλαγές στα κοινωνικά ήθη της πατρίδας του.

Ελπιδοφόρο και εξαιρετικά ενδιαφέρον το πέρασμα του Χουσεγίν Καράμπεϊ στο μυθοπλαστικό σινεμά με το φιλμ “Είσαι ο Μάρλον μου κι ο Μπράντο μου” (βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Tribeca 2008, βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης). Ταινία δρόμου που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αφηγείται μια δυνατή ιστορία αγάπης που εξελίσσεται με φόντο τον πόλεμο στο Ιράκ. Αίσθηση ντοκιμαντέρ, έντονο σχόλιο για τις αντιφάσεις Δύσης – Ανατολής.

Διεθνή πρεμιέρα θα πραγματοποιήσει στη Θεσσαλονίκη η ταινία “Καβούκι” του Ουγιγκάρ Ασάν. Με λιτή σκηνοθεσία και έμφαση στις ερμηνείες, ο Ασάν ανεβάζει πλάνο με το πλάνο το ποντάρισμα: Είναι ικανός να σπάσει το καβούκι του ο ήρωας; Υπαρξιακή μελέτη της αποξένωσης, μέσα από τη ματιά ενός νέου δημιουργού.

Ο Εζκάν Αλπέρ στο “Φθινόπωρο” εμπνέεται από τα πολιτικά βιώματα της γενιάς του και μας μεταφέρει με αργό τέμπο, λιτές ερμηνείες και λιγοστούς διάλογους την μελαγχολία που συνοδεύει την απώλεια ενός ονείρου, όπως ήταν ο σοσιαλισμός. Τραγική η παρουσία της μητέρας, η οποία αδυνατεί να καλύψει συναισθηματικά τον γιο της.

Το ντοκιμαντέρ Τα χαμένα τραγούδια της Ανατολίας” του Νεζί Ουνέν, απόσταγμα κινηματογραφικού υλικού 350 ωρών, δουλειάς 5 ετών και δημιουργικής σπουδής, είναι ίσως το πρώτο δείγμα αυτού του είδους μουσικού ντοκιμαντέρ. Ο πολιτιστικός πλούτος της Ανατολίας παρουσιάζεται ζωντανά και καταγράφεται αυθόρμητα σ’ αυτό το μουσικό ταξίδι, όπου ο παραδοσιακός ήχος παντρεύεται με τον ηλεκτρονικό του συγκροτήματος του σκηνοθέτη.

Το αφιέρωμα στον τούρκικο κινηματογράφο θα συνοδευτεί από ειδική έκδοση πολύπτυχου και από μια συζήτηση για τον τούρκικο κινηματογράφο, με την συμμετοχή τούρκων και ελλήνων κριτικών κινηματογράφου και τούρκων δημιουργών. Παράλληλα θα πραγματοποιηθεί συναυλία με το συγκρότημα του Nezih Unen.

Σχολιάστε

Filed under ειδήσεις

Γίρι Μέντζελ στην Ηλιούπολη

king.of.

Η Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης παρουσιάζει την Τρίτη, 29 Ιουλίου, στις 9 μ.μ. και 11 μ.μ. στον Δημοτικό Κινηματογράφο της Ηλιούπολης «Μελίνα Μερκούρη» (Λ. Ειρήνης 50, Ηλιούπολη) την ταινία «Υπηρέτησα τον βασιλιά της Αγγλίας» του Γίρι Μέντζελ (2006). Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χράμπαλ, αφηγείται την ιστορία του Jan Dite (σημαίνει Γιάννης-Παιδί), ενός Τσέχου «κοντούλη επαρχιώτη σερβιτόρου με υψηλές φιλοδοξίες». Με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ και των Ναζί στην εξουσία, οι Εβραίοι λιντσάρονται στους δρόμους της Πράγας από Γερμανούς και Τσέχους, και ο Jan ερωτεύεται και παντρεύεται την Liza, που νοιώθει υπερήφανη ως απόγονος της «Αρίας Φυλής» και αποστέλλεται στο πολωνικό μέτωπο ως στρατιωτίνα. Ο ίδιος μένει πίσω και τοποθετείται νοσοκόμος-σερβιτόρος σε ένα ναζιστικό ερευνητικό νοσοκομείο των SS. Όταν η Liza γυρνάει από το μέτωπο έχει μαζί της μια ολόκληρη περιουσία από σπάνια γραμματόσημα που άφησαν πίσω τους ένα ζευγάρι Εβραίων. Η Liza πεθαίνει και ο Jan πουλά τα γραμματόσημα και γίνεται επιτέλους… εκατομμυριούχος. Γεύεται τον πλούτο για τρία χρόνια ώσπου οι κομμουνιστές καταλαμβάνουν την εξουσία, το πρώτης κατηγορίας ξενοδοχείο του εθνικοποιείται και ο Jan καταδικάζεται σε φυλάκιση 15 ετών, όσα και τα εκατομμύριά του. Αποφυλακίζεται και στέλνεται εξορία σε μια συνοριακή πόλη όπου ξαναθυμάται τα σημαντικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία της ζωής του και αναρωτιέται τι θα συνέβαινε αν είχε συμπεριφερθεί διαφορετικά…

Ο Γίρι Μέντζελ γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1938, στην Πράγα. Έγινε διάσημος το 1967 με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Ο Άνθρωπος που Έβλεπε τα Τρένα να Περνούν» (βασισμένη σε μια νουβέλα του Χράμπαλ), η οποία κέρδισε το Οσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Το 1969 το σοβιετικής καθοδήγησης καθεστώς της Τσεχοσλοβακίας απαγόρευσε την προβολή της ταινίας του με τίτλο «Skřivánci na niti», που προβλήθηκε τελικά 20 χρόνια αργότερα, μετά την Βελούδινη Επανάσταση…

Σχολιάστε

Filed under ειδήσεις

Νέος κινηματογράφος από τη Δανία στην Ηλιούπολη

Η δραστήρια Κινηματογραφική Λέσχη της Ηλιούπολης προβάλλει σήμερα Τρίτη 1η Ιουλίου την ταινία «AFR» του Μόρτεν Χαρτς Κάπλερς, παραγωγής 2007 (9.00 και 11.00 μ.μ. στον Δημοτικό Κινηματογράφο Ηλιούπολης «Μελίνα Μερκούρη», Λ. Ειρήνης 50).

AFR είναι τα αρχικά του ονόματος του Δανού πρωθυπουργού Anders Fogh Rasmussen. Η ταινία είναι ένα «ψευδοντοκιμαντέρ», δηλαδή δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, με χρήση αρχειακού κινηματογραφικού, τηλεοπτικού υλικού και ηθοποιών, όπου «απεικονίζεται» η δολοφονία του πρωθυπουργού της Δανίας.

Το «AFR» επικρίθηκε προτού ακόμη βγει στις αίθουσες από όσους θεώρησαν το θέμα κακόγουστη καπηλεία και το παραλλήλισαν με το αντίστοιχο βρετανικό πόνημα «Death of a President» που παρουσιάζει την υποτιθέμενη δολοφονία του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους. .

Το ψευδοντοκιμαντέρ αφορά τη μυστική σχέση του πρωθυπουργού και του ομοφυλόφιλου εραστή του Εμίλ (Morten Hartz Kaplers) ως τη δολοφονία του πρώτου. Παρ’ όλο που ο Ρασμούσεν ήταν αρκετά δεξιός σε θέματα πολιτικής (υποστηρικτής των πολέμων του Μπους σε Αφγανιστάν και Ιράκ)

και οικονομίας (νεοφιλελεύθερος), σε διάφορα κοινωνικά θέματα ήταν ριζοσπάστης. Έτσι, π.χ. προσπάθησε να προωθήσει την υπόθεση του γάμου ομοφύλων (όχι μόνο τον πολιτικό αλλά και τον θρησκευτικό).

Η ταινία σχολιάζει μέσα από τη δική της οπτική την διεθνή πολιτική σκηνή και την πραγματικότητα των σύγχρονων media

Μολονότι εξετάζει όλες τις πιθανές εξηγήσεις της απόπειρας, που ποικίλλουν από την πολιτική συνωμοσία ως το έγκλημα πάθους, δεν ενδιαφέρεται τόσο για την πραγματική αλήθεια αλλά για να μας δείξει πώς όλοι αυτοί που διαθέτουν εξουσία και δύναμη –πολιτικοί, μεγαλοεπιχειρηματίες των ΜΜΕ, σκηνοθέτες- μπορούν να κατασκευάσουν και να επιβάλουν όποια εκδοχή της αλήθειας επιθυμούν.

Σχολιάστε

Filed under ειδήσεις