Το σκλαβοπάζαρο της Ευρώπης και «αλληλεγγύη στην Ελλάδα» από τον Γκοντάρ

biutiful2
Χαβιέ Μπαρντέμ, «Biutiful».

ΚΑΝΝΕΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ: Κώστας Τερζής

«Biutiful» του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου, έτσι, ανορθόγραφα στον τίτλο της ταινίας, για να δηλώσει την ανάπηρη, λειψή ζωή των ηρώων του, των σύγχρονων αθλίων πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα της ενωμένης Ευρώπης: Σε μια αγνώριστη, τριτοκοσμική Βαρκελώνη, όπως την αιχμαλωτίζει πυρετικά ο φακός του, με την κάμερα να κινείται ασταμάτητα, Κινέζοι που ζουν σε τρώγλες και δουλεύουν σαν σκλάβοι σε παράνομες φάμπρικες, Αφρικανοί που διακινούν το έτοιμο προϊόν στους δρόμους, «από την παραγωγή στην κατανάλωση», και ο «ενδιάμεσος» με την αποστολή να λύνει τα προβλήματα με τους μαφιόζους που είναι στην κορυφή, αλλά και με το κράτος, ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας, ο Χαβιέ Μπαρντέμ, ονόματι Ουξμπάλ. Όχι, δεν είναι ο τύπος του εκμεταλλευτή, είναι απλώς ένας «ιμάντας» κι αυτός σ` ένα τερατώδες σύστημα εκμετάλλευσης και σύνθλιψης ανθρώπων, στον κατάμαυρο καπιταλισμό της εποχής μας, που μπροστά του το Λονδίνο του Ντίκενς φαντάζει ρομαντική αφήγηση… Ο Ουξμπάλ πεθαίνει από καρκίνο, και αγωνιά τι θα απογίνουν τα δύο παιδιά του, μια και η μάνα τους έχει αποδειχθεί ανίκανη να τα φροντίζει… Μελόδραμα; Οχι, σε καμία περίπτωση. Ο Ινιαρίτου προσπερνά όλα τα κλισέ του είδους, ενδιαφέρεται (ίσως υπερβολικά) για το φορμάλ μέρος της ταινίας, την κομματιάζει και την ανασυνθέτει, η εικόνα είναι «βρώμικη», η κάμερα κουνιέται παραπάνω απ` όσο «πρέπει», η μουσική καταλήγει θόρυβος που δοκιμάζει τα νεύρα… Δεν είναι δυνατόν ο θεατής να περνάει ευχάριστα το χρόνο αναπαυτικά στην πολυθρόνα του… Η αφήγηση σε βουλιάζει σε έναν κόσμο όπου καραδοκεί η απελπισία, ο θάνατος… Μια σπουδή θανάτου είναι η ταινία, και γι` αυτό δύσκολα ο θεατής «συμφιλιώνεται» μαζί της. Σκεφτόμουν ωστόσο βλέποντάς την στην τεράστια αίθουσα «Λυμιέρ» εδώ στις Κάννες πως το «Biutiful» αντιπροσωπεύει τη βάρβαρη εποχή μας όσο ελάχιστες ταινίες των πρόσφατων χρόνων.
Αφήγηση φιλόδοξη, άνιση, εντυπωσιακή αλλά και εξαιρετικά «δύσπεπτη», η ταινία του Ινιαρίτου ξεχειλώνει τελικά, φτάνει τις δύο ώρες και δεκαοκτώ λεπτά. Ένα μεγάλο σκηνοθετικό ταλέντο, που ακόμη δεν έχει τον απαραίτητο αυτοέλεγχο.

filmsocialisme
«Film Socialisme»

«Film Sosialisme» από τον βετεράνο Ζαν Λικ Γκοντάρ στο παράλληλο πρόγραμμα «Ένα κάποιο βλέμμα», σε ένα από τα πιο «πολιτικά» φεστιβάλ των τελευταίων χρόνων. Μια ταινία σκέψης, με «θραύσματα» ευρωπαϊκής κουλτούρας και αγωνία για το μέλλον της Ευρώπης. Σαν την σωκρατική «αλογόμυγα» της Αρχαίας Αθήνας, ο Γκοντάρ τολμά να επισημαίνει πληγές και αναπάντητα ερωτήματα στην Παλαιστίνη, στο Σεράγεβο, στην ελληνική περίπτωση, ανατρέχοντας μέχρι τον ελληνικό Εμφύλιο, με πλάνα αρχείου κι ένα μοιρολόι της δεκαετίας του `40 να πλημμυρίζει την οθόνη των Καννών… Μπορεί το περασμένο καλοκαίρι οι υπεύθυνοι στην Αθήνα να του αρνήθηκαν την άδεια να πραγματοποιήσει γυρίσματα σε αρχαιολογικούς χώρους, όπως είχε ζητήσει, επειδή δεν… προσκόμισε σενάριο, ωστόσο ο Γκοντάρ αποδεικνύεται βαθιά ελληνοκεντρικός: Σε πρόσφατη (μοναδική) συνέντευξή του σε γαλλικό περιοδικό είπε ότι «η Ευρώπη οφείλει τα πάντα στην Ελλάδα», ενώ χτες ακύρωσε την τελευταία στιγμή την παρουσία του στο Φεστιβάλ με ένα λακωνικό φαξ στον Τιερί Φρεμό, λέγοντάς του πως «προβλήματα ελληνικού τύπου» (suite à des problèmes de type Grec), δεν του επιτρέπουν να είναι παρών. Όταν ο Φρεμό ζήτησε εξηγήσεις, ο Γκοντάρ έστειλε δεύτερο φαξ με ένα ποίημα… Οι δημοσιογράφοι εδώ υποδέχτηκαν με αμηχανία αυτή την τυπικά γκονταρική κίνηση, αδυνατώντας να την ερμηνεύσουν, ενώ εμείς μάλλον δικαιούμαστε να την εκλάβουμε ως μία ακόμη κίνηση αλληλεγγύης…

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under festivals

One response to “Το σκλαβοπάζαρο της Ευρώπης και «αλληλεγγύη στην Ελλάδα» από τον Γκοντάρ

  1. Στέλλα Αλιγιζάκη

    Tο εντυπωσιακό με τον Γκοντάρ είναι ο συνδυασμός της ευρύτερης ελληνικής παιδείας, του κοινωνικού προβληματισμού και της νεανικής αντισυμβατικής παρά την ηλικία του «φωνής» του, ενδεικτικής της σταθερότητας ιδεών και θέσεων. Το εντυπωσιακό με τους Έλληνες και την επίσημη πολιτική τους εκπροσώπηση είναι η καχυποψία τους απέναντι σε υψηλού κύρους πνευματικούς ανθρώπους όπως ο Γκοντάρ (2009) , η αφελής και κοντόφθαλμη διαχείριση των μνημείων τους , όπως το «Αβέρωφ» (2010)και η πάντοτε κατόπιν εορτής αναγνώριση τιμών και ευγνωμοσύνης σε εκείνους , που λόγω πολιτικής θέσης και βιοθεωρίας αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία , που ταίριαζε σε αδαείς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s