Το ροκ σαν ανοιχτή πληγή

«T 4 TROUBLE and the Self Admiration Society – The life and music of Terry Papadinas»

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αθυρίδης

Σπάνια ο φακός ενός ντοκιμαντερίστα πολιορκεί το θέμα του τόσο εξαντλητικά όσο η κάμερα του Αθυρίδη τον Παπαντίνα. Μέχρι το μεδούλι. Ποιος είναι ο Τέρρυ Παπαντίνας; Ροκ περσόνα της Θεσσαλονίκης κυρίως στη δεκαετία του `70, σήμερα, στα 56 του χρόνια, βιώνει το περιθώριο και τη μοναξιά. Μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη, όπου ο αριστερός πατέρας του βρήκε καταφύγιο με την οικογένειά του, θύματα όλοι τους της φοβερής δεκαετίας του `40, επέστρεψε στην Ελλάδα «μπολιασμένος» με τη ροκ κουλτούρα κατευθείαν από τη μητρόπολη, με βιώματα από την κοσμογονική δεκαετία του `60. Όταν ο Παπαντίνας μιλά για την τραυματική παιδική του ηλικία και την πατρική βία και «παράνοια», αισθάνεσαι τον κρυφό θαυμασμό και την ταύτιση με τον θύτη πατέρα: Αναγνωρίζει τους αγώνες εκείνου, αντιλαμβάνεται ότι «εκτόνωνε» στον γιο του τη βία που είχε υποστεί από τους Γερμανούς και τη Δεξιά, αναδιπλασιάζοντάς την («ο πατέρας μου θα μπορούσε θαυμάσια να είναι ένας ανακριτής της Γκεστάπο», λέει σε κάποια στιγμή) αλλά δεν συναισθάνεται ότι η ήττα του πατέρα έχει μετουσιωθεί στη δική του ήττα, ότι τους ενώνουν πολύ περισσότερα απ` όσα τους χωρίζουν.

Ο Τέρρυ Παπαντίνας θα λάμψει σαν φωτεινός μετεωρίτης στην ανεξάρτητη ροκ σκηνή της Ελλάδας του΄70, με τον Νίκο Παπάζογλου στους «Μακεδονομάχους», εμφανίσεις με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και πολλούς άλλους. Με όσους τον άντεχαν βέβαια, γιατί παρά την ολοφάνερη γοητεία του και τις μουσικές του ικανότητες ήταν (και είναι ακόμη) εντελώς αυτοκαταστροφικός, «χειριστικός» με τους πάντες, ασυνεπής, επιθετικός… Πάντα «στον κόσμο του»: Εύστοχα ο σκηνοθέτης αντιπαραβάλλει το σχόλιό του για τις εμφανίσεις τους σε ένα κλαμπ την περίοδο της χούντας, με εκείνο του Παπάζογλου, «ήταν πολύ ωραία, δεν μας ενοχλούσε κανείς τότε», λέει ο Παπαντίνας, «σχεδόν κάθε βράδυ η αστυνομία μάζευε τους μισούς μέσα από το κλαμπ για εξακρίβωση στοιχείων», θυμάται ο περισσότερο διαυγής Παπάζογλου. Σήμερα, ο Παπαντίνας, απομονωμένος και περιθωριοποιημένος στη Θεσσαλονίκη («προσποιούνται ότι δεν με ξέρουν, ενώ είμαι από αυτούς που έχτισαν αυτή την πόλη, μουσικά»), αθεράπευτα νάρκισσος, «σπάει» σιγά σιγά μπροστά στην κάμερα του Αθυρίδη, αντιπαθής αλλά και παράδοξα γοητευτικός ακόμη, παρά τη φθορά του χρόνου. Από τους σκοτεινούς διαδρόμους της μνήμης, Τέρρυ Παπαντίνας, ένα αυθεντικό «προϊόν» της ροκ εποχής.
(Δημοσιεύτηκε στην «Αυγή»).

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under film reviews

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s