My Blueberry nights

Στις τέσσερις τα ξημερώματα μια παρέα μεθυσμένοι Ρώσοι έχουν στήσει πανηγύρι κάτω απ` το παράθυρο του ξενοδοχείου μου: Φωνάζουν και τραγουδούν -δεν τσακώνονται, όπως μου φάνηκε αρχικά, μέσα στον ύπνο μου. Με μια παράδοξη διαύγεια αντιλαμβάνομαι πάνω κάτω τι λένε. Ακούω αυτόν που φωνάζει πιο δυνατά να δηλώνει ότι αγαπάει τη μαμά του, τον μπαμπά του και την Φεράρι. Δεν είναι φεστιβαλιστές, έχουν έρθει για το ράλι της φόρμουλα 1 στο Μόντε Κάρλο, όλη η γαλλική Ριβιέρα έχει πλημμυρίσει από τα πλήθη των φανατικών. Να λοιπόν που υπάρχουν και πάθη πιο δυνατά από τον κινηματογράφο, σκέφτομαι, με κάποια μικρή ανακούφιση…

Χωρίς να έχω δει όλες τις ταινίες του προγράμματος, τη στιγμή που στέλνω την ανταπόκρισή μου, έχω ωστόσο την αίσθηση μιας κοινής συνισταμένης πολλών σκηνοθετών: είναι η προσπάθεια να “χτίσουν γέφυρες” με τους “απέναντι” κάθε είδους. Ο Γκας βαν Σαντ με τον δυσπροσαρμοστικό έφηβο που βρίσκεται κοντά στο σημείο να αυτοκτονήσει ή να σκοτώσει, στο “Paranoid park”. Ο Γουόνγκ Καρ Βάι με την “μυθική” γι` αυτόν Αμερική, κινηματογραφώντας τη Νόρα Τζόουνς σε μια περιπλάνηση που είναι πρώτα απ` όλα εσωτερική αναζήτηση (“My blueberry nights”). Ο “ανατέλλων αστέρας” από τα Βαλκάνια, ο Ρουμάνος Κριστιάν Μουνγκίου, ανιχνεύει το τραυματικό παρελθόν της πατρίδας του μέσα από μια ιστορία βάρβαρης έκτρωσης (“Τέσσερις μήνες, τρεις εβδομάδες και δύο ημέρες”). Για τον Αυστριακό Ούλριχ Σάιντλ (“Import Export”) η “Ανατολή”, στο πρόσωπο μιας νεαρής Ουκρανέζας, έρχεται στη χώρα του για να φροντίζει γέροντες τη στιγμή που ένας άνεργος Αυστριακός ξενιτεύεται στην Ουκρανία αναζητώντας δουλειά… Ο Τουρκο-γερμανός σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν (νεανικό ίνδαλμα και στις δύο πατρίδες του) πρέπει “απλώς” να αναζητήσει τις αποκλίνουσες, σε Ανατολή και Δύση, ρίζες του. Στην ταινία του “Στην κόψη του παραδείσου” («Auf der anderen Seite») αφηγείται την ιστορία τριων οικογενειών που η ζωή τους διαταράσσεται από δύο θανάτους, έναν στη Γερμανία και τον άλλο στην Τουρκία. Ερωτας, θάνατος, η δυνατότητα για συμφιλίωση… Ο Ούγγρος Μπέλα Ταρ (“Ο άνθρωπος από το Λονδίνο”) θέλει και αυτός να ρίξει το βλέμμα του “απέναντι”, στη Δύση όμως αυτός. Παίρνει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα του Σιμενόν και το “παγιδεύει” στην άχρονη, καφκική και ενδεχομένως αδιέξοδη κινηματογράφησή του. Στην ταινία του Ρώσου Αλεξάντρ Σοκούροφ “Αλεξάνδρα”, η γυναίκα του τίτλου είναι μια ηλικιωμένη (την υποδύεται η εκπληκτική Γκαλίνα Βισνέφσκαγια) που ταξιδεύει στην Τσετσενία για να επισκεφθεί τον εγγονό της που υπηρετεί εκεί ως αξιωματικός. Στην ταινία δεν ακούγεται ούτε ένας πυροβολισμός, κι όμως αισθάνεσαι το πελώριο χάσμα ανάμεσα στο “εμείς” και “αυτοί”. Ακόμη και στην “Περσέπολη”, την ταινία κινουμένων σχεδίων που προκάλεσε τις διαμαρτυρίες της Τεχεράνης για την προβολή της εδώ στις Κάννες (το φιλμ βασίζεται στο πασίγνωστο πια κόμικς της Μαριάν Σατράπι), το ζητούμενο κατά τη γνώμη μου είναι να δειχθεί ότι ορισμένοι άνθρωποι που βρέθηκαν στην “κόψη” δύο πολιτισμών βρίσκουν τους (οδυνηρούς, είναι αλήθεια) τρόπους να υπάρξουν και να δημιουργήσουν.
Και αν ο Φατίχ Ακίν ονειρεύεται να ζωντανέψει στην επόμενη ταινία του τη ζωή του Γιλμάζ Γκουνέι (παρεμπιπτόντως, όπως διαπιστώσαμε εδώ στις Κάννες ο τουρκικός κινηματογράφος διανύει τις καλύτερες στιγμές του εδώ και πολλά πολλά χρόνια), ο Μάρτιν Σκορσέζε στο καθιερωμένο “μάθημα κινηματογράφου” ο Μάρτιν Σκορσέζε επέστρεψε στο “ένδοξο παρελθόν” του και μίλησε για τις ταινίες που γύρισε στα 45 χρόνια της καριέρας του. Ιδιαίτερα περιέγραψε τη λειτουργία της βίας στις ταινίες του, αναφέροντας ότι πηγάζει από τις εμπειρίες της παιδικής του ηλικίας στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
Ενα ρωσικό ντοκιμαντέρ για τον Αλεξάντρ Λιτβινένκο, τον πρώην πράκτορα της KGB που πέθανε δηλητηριασμένος από πολώνιο 210 στο Λονδίνο, προστέθηκε την τελευταία στιγμή στις ταινίες του Φεστιβάλ (γεγονός εξαιρετικά σπάνιο, καθώς το πρόγραμμα καθορίζεται και ανακοινώνεται στο σύνολό του τον Απρίλιο). Ταινία με πολλές αιχμές για τον Βλαντιμίρ Πούτιν (εκτός διαγωνιστικού προγράμματος πάντως). Το φιλμ έχει γυριστεί από τους Αντρέι Νεκράσοφ και Ολγα Κόνσκαγια, με τον πρώτο να αναφέρεται ως στενός φίλος του Λιτβινένκο.
Ακόμη και ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, ο Νικολά Σαρκοζί, δεσμεύτηκε να διατηρήσει την περίφημη “πολιτιστική εξαίρεση” της χώρας του στη χρηματοδότηση (μεταξύ άλλων) του κινηματογράφου της. «Η Γαλλία πρέπει να υπερασπιστεί αυτό τον εκπληκτικό μηχανισμό οικονομικής στήριξης, που δεν πρέπει να συγχέεται με μια απλή επιδότηση”, ανέφερε συγκεκριμένα ο Σαρκοζί. “Δημιουργεί έναν “ενάρετο οικονομικό κύκλο” πέρα από τις εισπράξεις των εισιτηρίων, με χρήματα που κατευθύνονται στη δημιουργία». Αραγε θα τα ακούσει αυτά κανένας στην Ελλάδα?

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under festivals

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s