Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2007

"Ο λαβύρινθος του Πάνα"

 

 

Ο 42χρονος Μεξικανός σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο αποδεικνύεται εδώ πως ανήκει πια στους κορυφαίους της γενιάς του: Ισπανία, 1944. Μπορεί ο ισπανικός εμφύλιος να έχει λήξει, όμως ορισμένοι από το στρατόπεδο των Δημοκρατικών συνεχίζουν να αντιστέκονται σε κάποια ορεινά σημεία της χώρας…
Η Κάρμεν,ταξιδεύει με την μικρή κόρη της Οφήλια από τον πρώτο της γάμο για να συναντήσει τον νέο σύζυγό της, ο οποίος είναι λοχαγός στον στρατό των φρανκιστών, σε ένα «προκεχωρημένο φυλάκιο»… Καθ’ οδόν, μέσα από το δάσος, η μικρή Οφηλία μαγεύεται από τα μυθικά πλάσματα που ξετρυπώνουν από τις χαραμάδες της απωθητικής, ασφυκτικής πραγματικότητας, πλάσματα που κατοικούν σε έναν ρημαγμένο λαβύρινθο κοντά στο κατάλυμα του λοχαγού και των ανδρών του. Ο φρουρός του λαβύρινθου είναι ένας φαύνος, όπως προσδιορίζει ο πρωτότυπος τίτλος, ένα μαγικό πλάσμα από την επικράτεια του φανταστικού, που της αποκαλύπτει ότι είναι η χαμένη από καιρό πριγκίπισσα του μυθικού αυτού βασιλείου…
H κινηματογραφική δύναμη του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο έγκειται στην ικανότητά του να διαχειρίζεται ταυτόχρονα, «συντονισμένα», το επίπεδο του φανταστικού και το «ρεαλιστικό» σύστοιχό του, κάτι που ελάχιστοι σκηνοθέτες κατορθώνουν με τόση επιτυχία… Προσωπικά, αν και θαύμασα την μοναδική κινηματογραφική μαεστρία του, διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για το «μονοδιάστατο» των χαρακτήρων του, ειδικά για την απεικόνιση του φρανκιστή λοχαγού ως αρχέτυπο της βαρβαρότητας, της ψυχρής βίας…
«Ο λαβύρινθος του Πάνα» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο απέσπασε 6 υποψηφιότητες για τα Όσκαρ, ανάμεσά τους καλύτερης ξένης ταινίας (για το Μεξικό) και πρωτότυπου σεναρίου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under film reviews

«Ροζ» του Αλέξανδρου Βούλγαρη

Το «Ροζ» είναι μια «προσωπική» ταινία, με τον σκηνοθέτη να κρατά ταυτόχρονα και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο ήρωάς του, «καθηλωμένος» στη δύσβατη μετεφηβική ηλικία, βιώνει το λίμνασμα των συναισθημάτων, των σκέψεων, των πραγμάτων της ζωής… Ξαναφέρνει στο μυαλό την ακυρωμένη σχέση του στο Βερολίνο με μια Ιρλανδέζα (…που το σπίτι της είναι δίπλα σ’ εκείνο του Τζόις στο Δουβλίνο), ενώ τελικά τρέπεται σε πιο έντονο «πισωγύρισμα», σε αναζήτηση της χαμένης παιδικής ηλικίας, προεκτείνοντας διστακτικά τη σχέση του με μια 11χρονη από την Ουκρανία, τη Σνεζάνα Τκατσένκο (θυμάστε τον Σοβιετικό γίγαντα του μπάσκετ; -ο ίδιος ο ήρωάς μας κρατά το επώνυμο του «κίλερ» Γκάλη).

Τα μπασκετικά «δάνεια» απηχούν το γεγονός πως η φαινομενική τρυφερότητα στη σχέση υποκρύπτει ένα άλλο επίπεδο παθιασμένης σύγκρουσης… Μια γριά σκυλίτσα, η Ροζ, είναι ο μοναδικός πραγματικός σύντροφος του φοβισμένου «φονιά», σε έναν κόσμο απόλυτης αποξένωσης (ας μην μας ξεγελάει η «γλυκύτητα» στο ύφος και οι εσωτερικοί τόνοι). Η μητέρα έχει φύγει από χρόνια, για «ταξίδι στον κόσμο», ο πατέρας παρών – απών, ο μεγάλος αδελφός πλήρως «αφομοιωμένος» από το ρεύμα της εποχής, αυτό ακριβώς που αφήνει διστακτικό τον ήρωά μας στην όχθη του, να ανιχνεύει απλώς τη μουσική κουλτούρα των ξένων στη χώρα μας, μέσα από ένα ντοκιμαντέρ που προσπαθεί να ολοκληρώσει.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αφηγηματικών διαλειμμάτων αλλά και αντίστιξης, παρεμβάλλεται ένα «σκηνικό» αστικού τοπίου, για την ακρίβεια όψεις απωθητικών αθηναϊκών πολυκατοικιών, που αποκτούν ωστόσο μια αισθητική ποιότητα και νοηματοδότηση μέσα από τη σκηνική μετάπλαση.

Στην ταινία του νεαρού Βούλγαρη με εξέπληξε ευχάριστα ο εξαίρετος «συντονισμός» όλων των ερμηνευτών, που μεταδίδουν ταυτόχρονα μια ευφρόσυνη «ανάσα» εσωτερικής ειλικρίνειας. Είναι, ακόμη, εντυπωσιακή η εξέλιξη στον χειρισμό και την άρθρωση της κινηματογραφικής γλώσσας μέσα σε δύο χρόνια, από την εποχή του «Κλαις;», το 2004, πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Το μπρος-πίσω στον αφηγηματικό χρόνο, τα cut που συνδέουν φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους σκηνές, η ευφάνταστη χρήση της μουσικής και ολόκληρης της ηχητικής μπάντας (τη μουσική υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης).

Αντιστρέφοντας την προφάνεια της «ανέμελης» παιδικής ή εφηβικής ηλικίας, στην ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη υφέρπει αδιαλείπτως ένας βασανιστικός αλλά ουσιαστικά αδιόρατος πόνος… Το πολύπλοκο υφάδι όχι μόνο των σχέσεων που αναπτύσσονται αλλά και της αφηγηματικής τεχνικής, αποτελεί ένα είδος «παρηγοριάς», τόσο για τον δημιουργό της ταινίας όσο και για τον θεατή…

1 σχόλιο

Filed under film reviews